Deze vraag komt bijna altijd van een ouder die zelf met een hond is opgegroeid en dat zijn kinderen ook wil geven, maar twijfelt of het nu past. Het antwoord hangt minder aan de hond dan de meeste mensen denken, en meer aan de klok.
Ja, dat kan goed, en voor veel gezinnen werkt het ook echt. De eerlijke vraag is niet of een hond bij kinderen past, want dat hangt vooral af van welke hond je kiest. De vraag is wanneer. Een hond vraagt drie tot vijf vaste momenten per dag en twee tot drie uur actieve tijd, en twee van die momenten vallen precies samen met de drukste uren van een gezin: de ochtend naar school en het eten met het naar bed brengen erachteraan. Zijn je kinderen jonger dan ongeveer drie jaar en is er niemand anders met tijd, dan is nog een jaar of twee wachten het eerlijkste antwoord. Zijn ze ouder, of is er een tweede volwassene of een vast gezicht uit de buurt dat een paar van die momenten dekt, dan is een hond naast jonge kinderen goed te doen. Kies in dat geval een volwassen, rustige hond die al bij een gezin heeft gewoond boven een pup.
Bijna iedereen die deze vraag stelt denkt eerst aan het karakter van de hond: is hij lief met kinderen, kan hij een trekkende hand aan. Dat is een reële vraag, en die los je op bij de keuze van de hond zelf. Waar gezinnen in de praktijk op vastlopen zit ergens anders. Een hond moet drie tot vijf keer per dag naar buiten, en die keren zijn niet op te sparen. Een gezin met jonge kinderen heeft zijn eigen vaste momenten, en die liggen op dezelfde tijden: tussen zeven en negen uur in de ochtend, en tussen vijf en acht uur in de avond.
Daar komt bij dat de tijd voor een hond niet bovenop een lege agenda komt, maar bovenop tijd die al vergeven is. Twee tot drie uur actieve tijd per dag voor een volwassen hond is op zichzelf te doen; naast een kind van twee dat nog niet alleen speelt is het een tweede dienst. Reken die tijd dus twee keer: een keer in uren en een keer in momenten. De uren vallen meestal mee. De momenten zijn het knelpunt.
De leeftijd van de kinderen weegt zwaarder dan hun aantal. Dit is grofweg hoe het per leeftijd uitpakt, met de kanttekening dat elk gezin anders loopt en dat een tweede volwassene met tijd het hele beeld verschuift.
| Leeftijd kinderen | Hoe het uitpakt | Waar je op let |
|---|---|---|
| 0 tot 1 jaar | Zwaar: een baby vraagt de nachten en de dagen tegelijk | Heb je al een hond, dan is hem voorbereiden de opgave, niet een hond erbij nemen |
| 1 tot 3 jaar | Krap met een volwassen hond, en de zwaarste combinatie met een pup | Een kind van deze leeftijd kan een hond nog niet met rust laten, dus toezicht is constant |
| 4 tot 6 jaar | Gaat beter: de schooldag geeft rust in huis en in de ochtend | Leer de huisregels nu aan, want ze blijven jaren gelden |
| 7 tot 11 jaar | Goed te doen: de kinderen lopen mee en vinden het leuk | Meelopen kan, verantwoordelijk zijn voor de hond nog niet |
| 12 jaar en ouder | De hond wordt vanzelf onderdeel van de dagindeling | Reken erop dat de belofte om uit te laten na een paar maanden bij jou terugkomt |
Dit is de keuze die het meest uitmaakt, en hij valt vaak intuïtief de verkeerde kant op. Een pup lijkt veilig omdat hij met de kinderen opgroeit, maar in de praktijk is een pup een tweede jong kind: hij hapt met scherpe tandjes, springt, moet de eerste maanden ongeveer elke twee uur naar buiten, kan niet alleen blijven en heeft veel slaap nodig in een huis dat juist niet stil is. Naast een kind van twee betekent dat twee wezens die tegelijk alles nog moeten leren, en twee wezens die elkaar de hele dag opjutten.
Een volwassen hond van vier tot acht jaar die al bij een gezin heeft gewoond is daarom vaak de rustigere keuze. Hij is zindelijk, kent de basis, kan een paar uur alleen en heeft bovendien al laten zien hoe hij op kinderen reageert. Dat laatste is het grote voordeel: bij een pup is het een verwachting, bij deze hond is het een gegeven. Vraag het asiel of de vorige eigenaar expliciet hoe hij is met kinderen van de leeftijd van jouw kinderen, en of hij eerder in een gezin heeft gewoond. Een asiel laat je vaak een paar keer met de kinderen meelopen voordat je beslist, en dat levert betere informatie op dan welke rasbeschrijving dan ook.
Het ras zegt minder dan vaak wordt gedacht. Wat telt is het energieniveau, hoe snel de hond van prikkels vol raakt en wat hij al heeft meegemaakt. Een rustige grote hond past vaak beter bij jonge kinderen dan een kleine hond die van harde geluiden schrikt, al is het alleen omdat een kleine hond eerder onder de voet raakt.
Vrijwel alle incidenten tussen honden en jonge kinderen gebeuren thuis, bij een hond die het gezin goed kent. Dat is geen reden om ervan af te zien, maar wel de reden dat deze punten vaststaan vanaf de eerste dag, ook bij een hond die nooit eerder iets heeft gedaan.
Voor een middelgrote hond liggen de vaste lasten op ongeveer €60 tot €150 per maand: voer, een verzekering of een eigen reserve, preventieve middelen en de jaarlijkse controle. Daarbovenop hoort een reserve voor de dierenarts, want dat is de post die zich niet laat plannen. Een volledig overzicht staat op de kostenpagina.
De post die bij gezinnen het verschil maakt is opvang, want die wordt per keer afgerekend. Reken op €12 tot €20 voor een wandeling met een uitlater, op €25 tot €40 voor een dag opvang en op hetzelfde bedrag voor een nacht in een pension. Twee vaste wandelingen per week komt daarmee op ongeveer €100 tot €170 per maand, en in een schoolvakantie loopt het verder op omdat er dan meer dagen tegelijk gedekt moeten worden. Reken dat mee voordat de hond er is, want juist bij een gezin is dit de post die het budget kan verdubbelen.
Als het bij een gezin knelt, knelt het zelden over de hele week. Het knelt op een paar momenten: het rondje tussen het eten en het naar bed brengen, de middag dat de school vrij geeft, de week dat een kind thuis is met koorts, de vakantie waarin niemand vrij heeft. Voor precies die momenten hoef je geen vaste dienst in te kopen. Je hebt één iemand nodig die je hond al kent en die in de buurt woont.
Daarvoor bestaat Co Pet Parent. Geen oppasmarktplaats waar je per keer boekt, maar een plek waar je de kring om je hond heen uitbreidt met één hondenliefhebber bij jou in de buurt. Dat is vaak iemand die zelf graag een hond had gewild maar er de ruimte of de uren niet voor heeft. Voor een gezin telt vooral dat het steeds dezelfde persoon blijft: je legt niet elke week opnieuw uit hoe het bij jullie thuis gaat, en je kinderen leren één gezicht kennen in plaats van een rij wisselende. Jij houdt de regie, ook over wat er met de kinderen erbij wel en niet gebeurt.
Het begint met een gratis profiel. Je filtert op afstand, ziet wie er in jouw straat of wijk woont en stuurt zelf het eerste bericht; alles loopt via het platform. Daarna bouw je het op: eerst kennismaken bij jullie thuis met de kinderen erbij, dan samen een rondje lopen, en pas daarna een moment dat die persoon alleen doet. Bij twee bezoeken per week duurt het twee tot vier weken voordat hij geen vreemde meer is, ook niet voor je kinderen. Baasjes betalen €79 per jaar en hondenliefhebbers €39 per jaar; aanmelden en rondkijken kost niets, en er gaat geen bedrag per wandeling overheen omdat jullie de afspraken zelf maken.
En eerlijk over de grens: dit vervangt geen van de afspraken hierboven, en het maakt een pup naast een kind van twee niet opeens licht. Het dekt de momenten die samenvallen, en dat is bij een gezin vaak precies waar het op vastloopt. Loopt het ergens anders op vast, bij het gedrag van je hond of bij de veiligheid in huis, dan hoort dat bij je dierenarts en een gedragsdeskundige en niet bij een vorm van opvang.
Een rustige volwassen hond die al bij een gezin heeft gewoond en niet snel van prikkels vol raakt, en dat kan net zo goed een grote als een kleine hond zijn. Het energieniveau en de levensloop van de hond wegen zwaarder dan het ras. Vraag het asiel of de vorige eigenaar expliciet hoe hij is met kinderen van de leeftijd van jouw kinderen, en loop een paar keer mee voordat je beslist. Een kleine hond is niet automatisch veiliger: hij raakt eerder onder de voet en schrikt vaker van harde geluiden.
Meestal niet, en dat is de combinatie waar de meeste gezinnen op terugkijken als te veel tegelijk. Een pup hapt, springt, moet de eerste maanden ongeveer elke twee uur naar buiten, kan nog niet alleen blijven en heeft veel slaap nodig, terwijl een kind van twee hem nog niet met rust kan laten. Wil je toch een pup, wacht dan tot je jongste ongeveer vier is, of zorg dat er een tweede volwassene is die de eerste maanden echt beschikbaar is.
Meelopen kan vanaf jonge leeftijd, de lijn vasthouden met een volwassene erbij meestal vanaf ongeveer acht jaar, en alleen op straat pas als het kind de hond fysiek kan houden als hij ergens naartoe wil en het verkeer goed inschat. Dat is bij veel kinderen rond de twaalf, en bij een grote of sterke hond later. De aansprakelijkheid blijft bij de eigenaar liggen, ook als iemand anders de lijn vasthoudt; wat daarbij geldt staat op de pagina over hondenoppas en aansprakelijkheid.
Voor een volwassen hond twee tot drie uur actieve tijd per dag, verdeeld over drie tot vijf vaste momenten, en een pup vraagt in het begin aanzienlijk meer. Het totaal valt bij de meeste gezinnen mee; de momenten zijn het knelpunt, omdat twee ervan samenvallen met de ochtendspits en met het eten en naar bed brengen. Reken het dus niet alleen in uren per week maar ook in momenten per dag, en kijk daarna wie welk moment doet.
Kinderen die met een hond opgroeien leren vaak jong om rekening te houden met een ander wezen dat niet praat, en een hond geeft het gezin elke dag een reden om naar buiten te gaan. Dat werkt alleen als de zorg bij de volwassenen ligt en de huisregels vaststaan; een hond als middel om een kind verantwoordelijkheid te leren pakt zelden goed uit voor de hond. Houd verder rekening met een allergie in de familie en bespreek dat vooraf met de huisarts.
Dat hangt af van waar je heen gaat. Blijf je thuis, dan verschuiven de momenten alleen maar en wordt het juist rustiger. Ga je weg, dan zijn de vormen een pension voor €25 tot €40 per nacht, dagopvang voor €25 tot €40 per dag, een oppas die bij jou thuis blijft, of iemand uit de buurt die je hond al kent. Die laatste vorm is voor een hond het rustigste, omdat er dan één ding verandert in plaats van alles tegelijk. Regel het in het voorjaar, want in de zomervakantie zitten pensions vol.
Zoek je iemand uit je eigen buurt die je hond leert kennen?
Aanmelden →