Bijna niemand stelt deze vraag lichtvaardig. Meestal is er iets veranderd in je leven en niet in wat je voor je hond voelt. Daarom is het de moeite waard om de vraag eerst in twee stukken te knippen, want die twee stukken hebben een ander antwoord.
Dat hangt af van de reden eronder, en die reden valt bijna altijd in een van twee groepen. Gaat het om iets dat niet verandert, bijvoorbeeld een woning waar geen hond mag, een allergie in huis die met medicatie niet onder controle komt, een inkomen dat de dierenartskosten niet meer draagt, een blijvende gezondheidssituatie of gedrag dat in jouw huishouden niet veilig op te lossen is, dan is een nieuw huis het eerlijkste antwoord, en regel je dat via de fokker, een rasvereniging of een asiel in plaats van via een advertentie. Gaat het om de dagindeling, dus om een paar vaste momenten per week die je sinds een nieuwe baan, een ander rooster of het wegvallen van een tweede persoon niet meer haalt, dan is afstaan zelden nodig, want dan gaat het om twee tot vijf momenten die iemand anders kan overnemen. Zoek dus eerst uit welke momenten je structureel zelf haalt en welke niet, voordat je beslist over je hond als geheel.
De vraag of je je hond moet afstaan bevat eigenlijk twee vragen. De eerste is of jouw situatie een hond nog toelaat. De tweede is of jij elke dag alles haalt wat die hond vraagt. Die twee lopen door elkaar op een moment dat het je te veel is, en dat is begrijpelijk, maar ze leiden tot een ander antwoord. Een belemmering die niet verandert vraagt een nieuw huis. Een gat in de week vraagt iemand die dat gat vult.
Zet daarom eerst zo concreet als je kunt op papier wat er niet lukt. Niet dat het niet meer gaat, maar bijvoorbeeld dat je op dinsdag en donderdag elf uur van huis bent en dat je hond dan binnen plast. Zo een zin is op te lossen of niet op te lossen, en dat weet je daarna.
Er zijn redenen die met goede wil niet weggaan. Dan is een nieuw huis zoeken geen opgeven, maar de verantwoordelijke keuze. Je hond heeft meer aan een plek waar het wel past dan aan maanden waarin het thuis elke dag schuurt. Het helpt ook om dat vroeg onder ogen te zien, want een hond die nog gezond en ontspannen is, vindt sneller een nieuw huis dan een hond die maanden is vastgelopen.
Veel mensen gaan deze vraag stellen vanwege gedrag: blaffen als ze weg zijn, binnen plassen, slopen, grommen bij de bank. Laat dan eerst een dierenarts naar pijn en gezondheid kijken, en daarna een gedragsdeskundige meekijken. Een deel van wat op karakter lijkt, is pijn, angst of verveling, en dat is vaak wel aan te pakken. Blaffen en slopen bij vertrek wijzen bijvoorbeeld vaak op scheidingsangst, en daarvoor bestaat een opbouw in stappen; de pagina over scheidingsangst beschrijft die.
Dit is geen omweg om de beslissing uit te stellen. Het is de enige manier om te weten waar je over beslist. Blijkt het gedrag inderdaad niet op te lossen in jouw huis, dan heb je in elk geval een eerlijk verhaal voor de volgende eigenaar, en dat vergroot de kans dat de volgende plek de laatste is.
Waar je hond terechtkomt bepaal je grotendeels zelf, en daar zit het verschil tussen een laatste verhuizing en de eerste van een paar. Begin in de kring die je hond al kent, en ga daarna langs partijen die nagaan waar hij komt.
Een verhuizing is ingrijpend, en het is eerlijker om dat te benoemen dan het weg te wuiven. De eerste dagen zijn het zwaarst: slecht eten, onrustig slapen, veel aanhankelijkheid of juist afstandelijkheid, soms een plas in huis bij een hond die al jaren zindelijk is. Bij de meeste honden zakt dat binnen twee tot acht weken, zodra het nieuwe ritme vaststaat. Wat dat versnelt is voorspelbaarheid: dezelfde voertijden, hetzelfde rondje en dezelfde regels, elke dag opnieuw.
Leeftijd en gezondheid maken het wel zwaarder. Een oudere hond en een hond met een medische aandoening wachten langer op een plek en hebben meer tijd nodig om te wennen. Dat is geen reden om het niet te doen als het moet. Het is wel een reden om het één keer goed te doen in plaats van twee keer half, en om zelf mee te zoeken naar iemand die bij je hond past.
In veel gevallen is er niets blijvend mis en zit het gat in een paar vaste momenten. Een hond vraagt drie tot vijf keer per dag naar buiten en twee tot drie uur actieve tijd, en die momenten zijn niet op te sparen voor het weekend. Een volwassen hond kan doorgaans vier tot zes uur alleen, en een werkdag met reistijd duurt negen tot tien uur. Daar zit het verschil, en meestal is dat één moment midden op de dag.
Daar gaat bijna altijd iets aan vooraf: een nieuwe baan, een rooster dat verschoof, een verhuizing naar een buurt waar je nog niemand kent, of een partner of huisgenoot die wegviel en zonder afspraak de helft van de rondjes deed. Dat is geen karakterfout van je hond en ook niet van jou. Het is een agenda die niet meer sluit, en daar bestaan oplossingen voor.
| Oplossing | Wat het kost | Waar het bij past |
|---|---|---|
| Hondenuitlater, groepswandeling | €12 tot €20 per wandeling | Een sociale, fitte volwassen hond en één vast moment per dag |
| Dagopvang | €25 tot €40 per dag | Een hond die een hele dag gezelschap nodig heeft, niet één rondje |
| Oppas aan huis per boeking | €25 tot €40 per nacht | Losse dagen en nachten weg, niet elke week opnieuw |
| Iemand uit je eigen buurt die vast langskomt | Een lidmaatschap per jaar, zonder tarief per keer | Een hond die het meest heeft aan hetzelfde gezicht |
Zit het gat in de week, dan heeft je hond het meest aan één nieuwe vaste persoon en niet aan een reeks losse oplossingen. Bij wisselende oppassen begint het wennen elke keer opnieuw, precies in de periode dat het bij jou thuis al onrustig is. Reken ook door wat een tarief per keer in een jaar doet: vijf wandelingen per week komt op €60 tot €100 per week.
Daar is Co Pet Parent voor gemaakt. Het is geen oppasmarktplaats, maar een plek om de kleine vertrouwde kring rondom je hond uit te breiden met één vaste hondenliefhebber uit je eigen buurt: iemand die zelf geen hond heeft en graag vaste tijd met een hond doorbrengt. Je maakt gratis een profiel aan, filtert op afstand en ziet wie er bij jou in de buurt woont. Je stuurt zelf het eerste bericht en het gesprek loopt via het platform. Jij blijft eigenaar en houdt de regie.
Daarna gaat het in stappen: eerst een kennismaking bij jou thuis, dan samen een rondje, dan een moment waarop die persoon het alleen overneemt. Reken op twee tot vier weken bij twee bezoeken per week voordat iemand geen onbekende meer is. Hoe dat wennen verloopt staat uitgebreider op de pagina over wennen aan een oppas.
Een lidmaatschap kost €79 per jaar voor baasjes en €39 per jaar voor hondenliefhebbers, en aanmelden en rondkijken is gratis. Er is geen tarief per wandeling of per nacht, want wat jullie samen afspreken zit daarbij inbegrepen. En om eerlijk te zijn over de grens: dit lost niets op voor volgende week, en het lost niets op als de belemmering in de redenen hierboven staat. Moet het acuut geregeld zijn, regel dan opvang per boeking voor nu en bouw dit op voor daarna.
Deze vraag voelt groot omdat hij in één keer over alles gaat. In stappen is hij een stuk kleiner, en elke stap levert informatie op waar je iets mee kunt.
Nee, niet als je het doet omdat het thuis niet meer past en je zorgvuldig zoekt naar een plek waar het wel past. Wat een hond schaadt is zelden de verhuizing zelf, maar maanden in een huis waar hij structureel te lang alleen is of waar de spanning blijft hangen. Weeg dus de situatie en niet je schuldgevoel, en laat bij twijfel een dierenarts of gedragsdeskundige meekijken.
Kijk eerst in het koopcontract van de fokker, want daarin staat vaak dat de hond terug kan. Vraag daarna rond in de kring die hem kent: familie, vrienden, de buren. Lukt dat niet, dan zijn een rasvereniging, een rasspecifieke opvang, een asiel of een erkende stichting de route. Een advertentie op een marktplaats is dat niet, want je kunt daar niet nagaan waar je hond terechtkomt.
Meestal wel. Veel asielen vragen afstandskosten voor de opvang, de medische controle en het plaatsen, en zowel het bedrag als de wachttijd verschilt per asiel. Bel dus een paar asielen in je regio en vraag naar beide. Vraag ook of ze je hond terugnemen als een plaatsing niet werkt, want dat zegt veel over hoe zorgvuldig ze werken.
Meestal niet. Een volwassen hond kan doorgaans vier tot zes uur alleen en een werkdag met reistijd duurt negen tot tien uur, dus het gaat om één moment midden op de dag. Dat is op te vangen met een uitlater, dagopvang of iemand uit je buurt die vast langskomt. Op de pagina over een hond nemen met fulltime werk staan die vormen met hun prijs naast elkaar.
De eerste dagen zijn het zwaarst en de meeste honden vinden binnen twee tot acht weken hun ritme. Wat dat versnelt is voorspelbaarheid: dezelfde voertijden, hetzelfde rondje en dezelfde regels, elke dag opnieuw. Laat zijn eigen mand, deken en speelgoed ongewassen meegaan, want die ruiken naar hemzelf. Houdt het langer dan een maand aan, dan hoort het bij de dierenarts langs.
Dat kan, en bij een tijdelijke situatie is dat vaak de betere route. Bij een opname, een herstelperiode of een paar drukke maanden neemt een vaste invaller de rondjes over, of logeert je hond een tijd bij iemand die hij al kent. Leg wel vast hoe lang het duurt, wie de kosten draagt en wie beslist bij de dierenarts. Op de pagina over opvang bij ziekte staat hoe je dat regelt.
Zoek je iemand uit je eigen buurt die je hond leert kennen?
Aanmelden →